ου γαρ εστιν κρυπτον ο ου φανερον γενησεται ουδε αποκρυφον ο ου γνωσθησεται και εις φανερον ελθη
Wersja PL ENG Version

Protokoły

Protokół to szereg czynności, przewidzianych dla dwóch lub więcej stron, które należy wykonać w celu zrealizowania jakiegoś zadania. Uczestnicy postępujący krok po kroku, wspólnie doprowadzają wykonanie ustalonej procedury do końca.

Komputery i urządzenia elektroniczne wykorzystują protokoły komunikacyjne do nawiązywania połączenia i wymiany danych. Dzięki globalnemu upowszechnieniu się wielu rodzajów protokołów i standardów komunikacyjnych, stało się możliwe łatwe porozumiewanie się maszyn znajdujących się w odległych miejscach i zbudowanych w różny sposób.

Protokoły kryptograficzne są takimi protokołami, które wykorzystują w swoim działaniu kryptografię. Muszą gwarantować, że w trakcie ich wykonywania żadna ze stron nie będzie w stanie uzyskać więcej informacji lub uprawnień niż zostało to w nich przewidziane. Do protokołów kroptograficznych zaliczają się różne rodzaje szyfrowania oraz algorytmy uwierzytelniania wiadomości i negocjacji sekretnego klucza szyfrującego.

Protokoły Arbitrażowe

W protokołach arbitrażowych, oprócz stron nawiązujących komunikację, bierze udział jeszcze jedna dodatkowa strona, nazywana arbitrem. Z definicji arbiter nie jest zainteresowany przebiegiem komunikacji i jest darzony zaufaniem przez pozostałe strony. Można go przyrównać do pracownika banku, pośredniczącego w transakcji finansowej.

Protokoły arbitrażowe upraszczają wiele zadań, które wykonuje się za pomocą komputerów. Obecność arbitra ułatwia rozwiązywanie sporów i bezpieczną wymianę sekretnych danych. Z drugiej strony, stosowanie protokołów arbitrażowych jest niewygodne przynajmniej z paru powodów:

Większość współczesnych systemów finansowych służących do transferowania pieniędzy, takich jak karty kredytowe lub PayPal, wymaga udziału zaufanych pośredników, w szczególności banków lub firm obsługujących karty płatnicze, do przelewu pieniędzy.

Protokoły Rozjemcze

Protokół rozjemczy to taki typ protokołu arbitrażowego, do którego arbiter włącza się dopiero w razie potrzeby. Jeśli komunikacja przebiega bezproblemowo, to biorące w niej udział strony sprawnie wykonują zadanie i kończą wymianę informacji samodzielnie, bez udziału arbitra. Jedynie w przypadku wystąpienia problemu - błędu, nieprzewidzianej okoliczności lub oszustwa którejś ze stron - na pomoc wzywany jest arbiter, który dysponuje informacjami i uprawnieniami pozwalającymi naprawić zaistniałą sytuację.

Protokoły rozjemcze są tańsze i łatwiejsze w stosowaniu niż protokoły arbitrażowe. Zwykle sama nieuchronność zainterweniowania arbitra przeciwdziała oszustwom. Fakt, że arbiter zwykle nie musi brać udziału w komunikacji, eliminuje największą wadę protokołów arbitrażowych.

Protokoły Samowymuszające

W protokołach samowymuszających cała komunikacja odbywa się bez udziału arbitra. Algorytmy są zbudowane w taki sposób, że w przypadku próby oszustwa dowolnej ze stron, pozostali uczestnicy są w stanie od razu to wykryć i właściwie zareagować, nie ponosząc samemu żadnych strat.

Niewątpliwie tego rodzaju protokoły mają najwięcej zalet i eliminują potrzebę angażowania dodatkowych stron. Niestety, nie wszystkie zadania mogą zostać zrealizowane za pomocą protokołów samowymuszających.

Łamanie Protokołów

Ataki na protokoły komunikacyjne można podzielić na ataki czynne i bierne.

Celem ataku biernego jest jedynie podsłuchanie komunikacji. Cele ataku czynnego natomiast mogą być znacznie bardziej zróżnicowane, a skutki takich ataków są zwykle znacznie groźniejsze dla ofiar. W najbardziej złożonych atakach czynnych bierze udział wielu napastników, uderzających w różne punkty atakowanego systemu.